Mijn eerste idee was om twee metalen plaatjes op elkaar te laten rusten in de zool in rustmodus (0 cm verhoging) en wanneer men een verhoging (4 cm) wenst kon men de twee plaatjes uitflappen en in elkaar steken. Het ene plaatje had een stok-gedeelte en het andere een holte-gedeelte. Het plaatje met het holte gedeelte had meerdere 'verdiepen' zodat de gebruiker kon kiezen tussen een verhoging van 0 tot 4 cm. (hier heb ik spijtig genoeg alleen getekende voorbeelden van, zie middelste tekening)
Dit idee heb ik echter afgevoerd omdat je dan twee stevige metalen plaatjes (minstens materiaal staal en minstens platen van 2 a 3 mm dikte) moest hebben en dan nog corresponderende voldoende stevige scharnieren. Dit leek mij dan toch niet echt zo een super idee en ik besloot voor een andere oplossing te gaan.
Wat later kwam ik op het idee om een zool zo om te vormen dat er een verdoken verhoging in zat, alsook een verdoken scharnier. Hiermee bedoel ik dat als je de schoen van op de zijkant zou bekijken, je niet zou doorhebben (of toch niet meteen) dat er een verhogend systeem in zit.
Mijn verhogend systeem zou eruit bestaan een centraal gedeelte van de zool ±180° te laten scharnieren zodat het op de onderkant van het hiel-gedeelte zou rusten (zie foto's)
Naast elkaar:
Zonder verhoging:
Met verhoging:
Let wel, het houten gedeelte moet eigenlijk de oorspronkelijke zool van de schoen voorstellen, het hele houtgedeelte is dus geen algemene verhoging van de zool.
Posts tonen met het label Proefmaquette. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Proefmaquette. Alle posts tonen
woensdag 11 mei 2011
donderdag 23 december 2010
PROEFMAQUETTE K’NEX
Ik had in onderdelen van K’nex een constructie gemaakt waarmee je met één torsbeweging van maar 90°, ervoor kon zorgen dat mijn letter N, opsplitste in drie delen, in drie verschillende vlakken. Er was echter een nadeel: het koppel dat moest overbrugd worden was groot. Daarom was het nodig om alles wrijfverliezen te elimineren zo veel als mogelijk, maar toch niet teveel wrijving wegnemen zodat de staafjes van K’nex op hun goede positie bleven zitten.
Bij deze proefmaquette kon ik de torsie te weeg brengen door de middelste van de vijf tandwieltjes te bewegen met de hand. Later zal in dan een mechanische overbrenging maken die minder omslachtig is voor een correcte werking (mijn hand zat namelijk in de weg tijdens het torsen van het tandwieltje).
Abonneren op:
Posts (Atom)



